Waarom Christendemocraat?

Het is een van de veel gestelde vragen. 

Achteraf bekeken, geloof ik niet dat er één doorslaggevende reden was. Ik heb die beslissing genomen rond mijn achttiende en verschillende factoren speelden toen mee:

• Ik was in die periode actief bij christelijk geïnspireerde jongeren. Voor die groep waren er eigenlijk maar twee mogelijke keuzes: Agalev dat begon te ontstaan of de CVP. Sommige ideeën waar Agalev mee bezig was, spraken mij wel aan, maar ik vond hun benadering vaak wat te eng, te intellectualistisch. Het stond allemaal nogal ver van de leefwereld van mijn ouders en van mijn niet-studerende leeftijdsgenoten. 

• Met die groep hadden we enkele acties op touw gezet. Een daarvan was bedoeld voor het vrijwaren van het Fort V in Edegem. In de jaren zeventig werd de fortengordel rond Antwerpen gedemilitariseerd. Deze grote domeinen met veel groen werden overgedragen aan de gemeenten. Wij vreesden dat de gemeente Edegem het domein zou gaan verkavelen. Ons voorstel bestond erin om het domein groen te houden en de hangars ter beschikking te stellen van de verenigingen. We voerden hierrond actie en gingen hierover praten met de toenmalige burgemeester Jan van den Kerkhof en eerste schepen Luce Aerts, beiden CVP. Tot onze verbazing stonden die CVP-ers daar open voor. Ze hebben het trouwens uitgevoerd tot tevredenheid van heel velen vandaag. Zo ontdekte ik dat CVP-ers heel wat opener kunnen zijn dan het beeld dat men vaak van hen heeft.

• Die lokale CVP-ers leerde ik ook kennen bij de activiteiten van de KWB, de Katholieke Werknemersbeweging, waar ik met mijn vader soms naar toe ging. Mijn vader was wel zelfstandige, maar dat stak zo nauw niet. Mijn vader werkte trouwens, om zijn kinderen te kunnen laten studeren, ook een aantal uren als arbeider in een vleesbedrijf. 

Niet dat er bij de KWB zoveel aan politiek gedaan werd. Als een bevlogen vrijgestelde uit Brussel een uiteenzetting kwam geven over één van de post 68-ideeën, keken de gewone leden meestal een beetje meewarig en lag het aantal aanwezigen maar op een derde van hetgeen dat kwam opdagen voor een fietstocht of een kaartavond.

Er hing echter een sfeer van betrokkenheid, verbondenheid en sociaal engagement. Wie er bij was, voelde de vereniging als een warm nest. Later merkte ik diezelfde sfeer bij afdelingen van Boerenbond en NCMV. Vermoedelijk bestaat dit ook bij Socialistische en Vlaamsnationale verenigingen. De maatschappelijke evolutie en de ontzuiling heeft dit allemaal wat doen verschralen. Pas de jongste jaren ontdekt men opnieuw het belang van dit soort verenigingen voor de cohesie in de samenleving.

• De CVP-Jongeren werden toen geleid door de flamboyante Eric Van Rompuy. Hij voerde strijd voor een steviger Vlaamse opstelling en tegen de noodlottige sociaal-economische politiek die toen gevoerd werd. Zijn stijl en ideeën spraken me wel aan. Onze generatie begon toen te voelen dat de flower power-tijd voorbij was. Wij waren er helemaal niet meer zeker van een job te vinden op het ogenblik dat we afstudeerden. Eric Van Rompuy bracht als eerste die zorg naar voren.

• Een van mijn eerste dagen aan de universiteit, organiseerden de Christendemocratische Studenten een spreekavond met Huub Broers, een CVP-Jongere die het in Voeren opnam tegen José Happart. Het was een boeiende en gezellige avond, zodat ik bij het einde een lidkaart kocht. 

• Op de achtergrond was er natuurlijk de figuur van Leo Tindemans, vader van een klasgenoot en wonend op 500 meter van mijn ouderlijk huis. Ik had wel wat moeite met zijn standpunten over de raketten en El Salvador, maar ik had tegelijkertijd toch ook groot respect voor zijn politieke houding en overtuiging. De televisiebeelden van zijn ontslag als Eerste Minister op 11 oktober 1978 staan in mijn geheugen gegrift. Later ben ik trouwens gaan beseffen dat hij het met die raketten waarschijnlijk ook niet zo verkeerd voor had.

Samenvattend en terugkijkend, had en heb ik nogal wat respect voor hetgeen door de de CVP en de bewegingen die er rond hangen in Vlaanderen is opgebouwd. Ik besefte maar al te goed dat ik zonder de democratisering van het onderwijs, nooit had kunnen studeren. Ik ontdekte dat de CVP opener was dan ze leek en dichter bij de mensen stond dan vele andere op dat ogenblik opduikende bewegingen. Ik heb in mijn jeugd wel wat rondgekeken en geëxploreerd, maar ik kwam finaal tot het besluit dat leven volgens de waarden van mijn ouders, wat aangepast aan de veranderde tijd, nog niet zo slecht was. Zo heb ik dan ook mijn politieke keuze gemaakt.

Wie is Ludwig??

Inwoner van Essen, jarenlang volksvertegenwoordiger voor CD&V op federaal en Vlaams niveau en sinds december 2012 gedeputeerde in de provincie Antwerpen.
Verder lezen

Schrijf u in op
zijn nieuwsbrief

Copyright © Caluwe 2017. Alle rechten voorbehouden.
Website credits dataweb
Volg mij op Facebook