Gisteren heeft Servais Verherstraeten het resultaat van de werkzaamheden van onze werkgroep voor de Evaluatie van de verkiezingsnederlaag gepresenteerd aan de gemeenschappelijke fracties. Ik ga er niet veel over zeggen. Immers, een van de lessen is dat, willen we opnieuw winnen, we in staat moeten zijn om in brede groep over fundamentele partijstrategieën te discussiëren zonder dat de meest sensationele kanten ervan meteen op straat liggen waardoor het debat gesmoord wordt. We zijn bezig met een erg zinvolle en verrijkende discussie, zowel in de werkgroep, als in de gemeenschappelijke fracties. Ik wil dit proces alle kansen geven om verder te rijpen.

 

Wel kan vandaag al gezegd worden dat de hoofdoorzaak voor de verkiezingsnederlaag ligt in het missen van de Vlaamse grondstroom. We zijn over de staatshervorming niet van mening veranderd, maar de kiezers dachten van wel. Onze reflexen op maatschappelijk en sociaal-economisch vlak zijn die van de gemiddelde Vlaming, maar hij merkte het niet meer.

 

Ik kan daar lang verder over doorbomen, maar dat gaat buiten het bestek van dit stukje. Wel sta ik even stil bij enkele slachtoffers van deze verkeerde aanpak. Twee vriendinnen die ik ken vanuit mijn tienertijd, Mia De Schamphelaere en Elke Tindemans, zijn niet meer verkozen.

 

Ik heb ze beiden ergens halverwege de jaren zeventig de eerste keer ontmoet bij de Edegemse Jongerenkerk. Mia heeft samen met mij dat engagement snel politiek vertaald. De periode dat ik nationaal voorzitter van de CVP-Jongeren mocht zijn, Mia nationaal ondervoorzitter, Erika Thijs secretaris en Raf Suys penningmeester, beschouw ik nog altijd als de beste van mijn politiek bestaan. Generatiegenoten aanzetten tot politiek engagement en ondertussen vechten om de partij op de Christendemocratische en Vlaamse koers te houden, het was boeiend en leerrijk en er zijn levenslange vriendschappen op gebouwd. Nadien mochten Mia, Erika en ik zelf dat engagement doorzetten in een parlementair mandaat waarbij Vlaams Parlement, Kamer en Senaat al wel eens wisselden. Raf koos de weg van de kabinetten. Voor Mia komt er nu een abrupt einde aan. Misschien wel omdat de partij de voorbije drie jaar gedaan heeft waar we als jongeren zo voor waarschuwden: zich kapot regeren en vervreemden van de Vlaamse grondstroom.

 

Elke ben ik na mijn tienertijd uit het oog verloren, maar het was een prettig weerzien toen ze ergens rond de millenniumwisseling ervoor koos om zich actief in de politiek te komen inzetten. Ze was vier jaar geleden de opvolgster van Erika in de Senaat. Ze nam de domeinen van Erika over, internationaal en sociaal engagement, maar door de turbulente tijd die we sindsdien gekend hebben was er voor haar te weinig kans om zich door te zetten.

 

We zien nu wel wat nog komt. 49 jaar is te jong om zich terug te trekken en de kansen kunnen keren. Beiden zijn in ieder geval vandaag nog schepen in Edegem. Van die gemeente blijvend een levendige plek maken waar het aangenaam om wonen is en iedereen die het nodig heeft ondersteund wordt, is en blijft een boeiende uitdaging met het nodige belang, al was het alleen al maar voor mijn moeder, die er nog steeds woont.

 

Het lot wil dat terwijl Mia en Elke plaats moeten maken in het federale parlement, in het Vlaams Parlement een andere vrouw die als meisje is opgegroeid in Edegem voor N-VA haar eed gaat komen afleggen. Ken ik Mia en Elke vanuit mijn tienertijd, dan is Goedele Vermeiren een vriendinnetje uit mijn…. kleutertijd. We woonden in elkaars buurt. Onze ouders kenden elkaar goed. Zowel mijn als haar ouders waren immers uit de omgeving van het landelijke Klein-Brabant afgezakt naar het meer verstedelijkte Edegem. Is het dan verwonderlijk dat we speelkameraadjes waren? (zie foto)

 

Na elkaar lang niet meer gezien te hebben, was het prettig om in 2004 en 2007 samen campagne te kunnen voeren. Het kartel is ondertussen op nationaal niveau ter ziele. De Vlaamse Christendemocratie en het Vlaamsnationalisme hebben al honderd jaar een geschiedenis van aantrekken en dan weer afstoten. Maar zijn we vandaag partijpolitiek gescheiden, dan mag dat niet beletten dat we toch goed samenwerken.

 

Goedele, alvast proficiat met je eedaflegging en ik kijk uit naar die samenwerking.