Ik zit met stijgende verbazing te kijken naar hoe de federale verkiezingscampagne aan het evolueren is. Opnieuw is er tussen de Vlaamse partijen een communautair opbod bezig over wie de meest verregaande communautaire standpunten inneemt. Dat opbod is nutteloos omdat ook de hardste roeper nadien zal moeten onderhandelen met de Franstaligen. Tenzij men natuurlijk eenzijdige revolutionaire stappen wil zetten maar vooralsnog zweert elke Vlaamse partij, buiten het Vlaamse Belang, dat ze dat niet wil doen.

In het verleden werden om dergelijk opbod te vermijden enkele weken of maanden voor de verkiezingen Vlaamse doelstellingen voor onderhandelingen gezamenlijk vastgelegd. Dat gebeurde zo op 16 oktober 1991 aan de vooravond van de verkiezingen van 24 november 1991 met het Tienpuntenplan dat de basis vormde voor de dialoog van gemeenschap tot gemeenschap waar onder andere de rechtstreekse verkiezing van het Vlaams Parlement uit voortvloeide. Dat gebeurde ook voor de verkiezingen van juni 1999 met de 5 Vlaamse Resoluties.

Vandaag zijn die gezamenlijke doelstellingen, tenminste toch voor de drie Vlaamse regeringspartijen opnieuw korte tijd voor de verkiezingen vastgelegd. Het Vlaams regeerakkoord dat minder dan een jaar oud is, bepaalt immers uitdrukkelijk dat de komende Staatshervorming gebaseerd moet zijn op de Octopusnota die door de vorige Vlaamse Regering, dus ook met deelname van de VLD, vastgelegd werd en waarin ook de 5 Vlaamse resoluties in de mate dat ze nog niet gerealiseerd zijn, integraal hernomen werden.

Het verbaast dan ook Bart De Wever nu met zoveel bravoure te horen pleiten voor de afschaffing van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest en voor een splitsing van de pensioenen.

Die voorstellen maken immers geen deel uit van de Vlaamse resoluties en al evenmin van het Vlaams Regeerakkoord.

Het Regeerakkoord en de resoluties pleiten integendeel uitdrukkelijk voor samenwerking tussen Vlaanderen en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest op terreinen als buitenlandse handel, tewerkstelling, huisvesting en de uitbouw van de hoofdstedelijke en internationale functie. Over een afschaffing van Brussel als Gewest wordt met geen woord gerept.

In de resoluties en in het regeerakkoord is gekozen voor de overheveling, met behoud van solidariteit, van de kostencompenserende takken van de sociale zekerheid, te weten het gezondheids- en gezinsbeleid, uitdrukkelijk niet voor de arbeidsgebonden takken, zoals de pensioenen.

Men kan zich trouwens heel wat vragen stellen bij een splitsing van de pensioenen. Er is de puur utilitaire vraag of we er als Vlaanderen op termijn wel belang bij hebben. Vlamingen leven langer en gaan sneller met pensioen, maar die afweging wil ik terzijde laten. Belangrijker is het gegeven dat heel wat Vlamingen in Brussel werken. Het gaat momenteel om 250.000 pendelaars of ongeveer 10% van de actieve Vlaamse bevolking. Die gaan geen Vlaams pensioen hebben, maar geheel of gedeeltelijk een Waals of Brussels pensioen.

Pensioen wordt immers opgebouwd op de plaats waar je werkt, niet waar je woont. Dat is de regel die in Europa geldt tussen de lidstaten. Dat zal dus de regel zijn als België splitst of verdampt. Binnen België zouden we kunnen afspreken dat het woonlandprincipe geldt. Maar dat vereist dus een akkoord met de Franstaligen maar waarom zouden de Franstaligen ons de voordelen van een splitsing gunnen, een Vlaams pensioenstelsel, zonder de nadelen, bijdragen en uitkeringen op de plaats van tewerkstelling?

Het is dus niet zonder reden dat de splitsing van de pensioenen geen deel uitmaakt van de Vlaamse resoluties.

Campagnes leiden tot wilde en soms ongewilde verklaringen, maar ik hoop toch dat iedereen snel het hoofd wat laat afkoelen. Communautair gekrakeel en opbod onder Vlamingen is alleen in het voordeel van de Franstaligen. Het zou goed zijn mochten alle Vlaamse partijen snel bevestigen dat de resoluties van het Parlement en de Octopusnota van de Regering het uitgangspunt vormen voor de komende communautaire onderhandelingen.